Hikâye olunur ki: Pir Sultan Abdal, idam edileceği darağacına doğru yürümeye başlar. Hızır Paşa emir verir: “Herkes Pir Sultan’ı taşlasın, taş atmayanın boynu uçurulacak, bilsin.”
Uğruna mücadele ettiği halk, Pir Sultan’ı taşlamaya başlar. Taşlar Pir Sultan’a kadar gelmekte, ama ona değmeden yere düşmektedir.
Pir’in musahibi (can yoldaşı) Ali Baba, taş atmasa da, can korkusundan Pir’e bir gül atar. Gül, Pir’e değer ve yaralar. Al kanlar akar Pir’in bedeninden. Can dostunun bu hareketinden incinen Pir’in dudaklarından şu nefes dökülür:
“Şu ellerin taşı hiç bana değmez.
İlle dostun bir tek gülü yaralar beni.”
Bu dizeler bize, insanın hayat boyu öğrendiği en acı gerçeği fısıldar: “ Bizi asıl incitenler, düşman sandıklarımız değil, yanımızda yürüdüğünü zannettiklerimizdir.”
Birilerine büyük bir hınçla taş atanlar da var, dost görünüp,korkaklığından incitmeyeceğini sanarak gül atıp, yaralayanlar da.
Gülün yaralaması, taşın yaralamasından daha derindir; çünkü gül sevgiyle tutulur.Canımızı en çok acıtan, en çok yaralayan da, dostumuzdan, dost bildiğimizden, emek verdiğimizden gelendir.
Beklediğin kişiden gelen taş acıtır belki, ama çabuk geçer. Çünkü hazırlıklısındır, mesafe koymuşsundur, kalbini kapatmışsındır. Bir şaşkınlık yoktur, sadece hayatın olağan sertliği vardır.
Ama gül atan dost, en savunmasız anında yakalar seni. Çünkü sen o an silahsızsındır, çünkü kalbin açıktır. Ve insan, açık kalbe gelen darbeyi kolay kolay onaramaz.
İnsanı asıl yıkan da zaten, duyduğu güvenin yıkılmasıdır. Bir anda neye inanacağını, kime yaslanacağını bilemezsin. Daha temkinli adım atar, daha az güvenirsin. Her tebessümün samimiyet, her yakınlığın sadakat anlamına gelmediğini, beklentiyi doğru yere koymayı, güveni hak edene vermeyi de öğrenirsin zamanla.
İşine gelmediğinde susan, rüzgâr ters estiğinde saf değiştiren, menfaatine dokununca mesafe koyanları da…
Geriye ne kalır? Daha az, ama daha sahici insanlar. Bir de, atılan taşları umursamayan, ama güllerin dikenini hesaba katan bir kalp.
Ve en çok, gül yaralarından sonra büyürsün.
Ve belki de en önemlisi, gülün açtığı yaralara rağmen, incinmeyi göze alacak kadar, insan kalabilmektir.
