Güneş, yavaş yavaş şehrin üzerine doğuyordu. Gökyüzü, sanki bir ressamın fırçasından çıkmış gibi özenle boyanmıştı; rengi turuncudan pembeye, ardından soluk mora karışıyordu.
Yağmur az önce dinmişti. Asfalt, gökyüzüyle birlikte insanların saklamaya çalıştığı duyguları da yansıtıyordu.
Gün şehri sıcak renklerle boyadıkça, otomobilin içindeki kalp daha hızlı atmaya başlamıştı.
Kırmızı araba, ıslak yolda hafifçe kayarak köşedeki Şeker Büfe'nin önünde durdu. Farların ışığı büfenin önündeki su birikintisine vurunca, yerde sanki ikinci bir gün doğumu açıldı.
Serin, derin bir nefes aldı. Direksiyona sıkıca tutunan ellerini bıraktığında avuçlarının terlediğini fark etti. Radyoda, neredeyse duyulmayacak kadar kısık bir sesle Barış Manço'dan *Gamzedeyim Deva Bulmam* çalıyordu. On yıl önce, yine bu köşede, aynı şarkıyı daha yüksek sesle ve büyük bir heyecanla, özel biriyle dinlediklerini hatırladı…
O zamanlar ne kırmızı araba vardı ne de içinde saklamaya çalıştığı bu ağır sessizlikler… Sadece soğuk bir kış akşamı, iki öğrenci ve bu büfenin önünde paylaştıkları tek tost.
Şimdi büfenin solgun ışıkları yeniden yanıyordu. İçeride, tezgâhın arkasında bir siluet hareket ediyordu. Serin, onu görünce kalbinin bir an durduğunu sandı.
“Buraya kadar geldin, in artık,” diye mırıldandı kendi kendine.
Ama inmedi. İnemedi…
Elini kontağa uzatıp motoru durdurursa, topladığı tüm cesaretin motor sesiyle birlikte susacağını hissetti.
O an büfenin kapısı açıldı. İçeriden sarı bir ışık sokağa taştı; ardından çok iyi bildiği bir gölge kapı eşiğine düştü.
Kaan.
On yıl sonra, ilk kez gerçek bir sahnede, bir hayal gibi duruyordu karşısında. Saçları biraz kısalmış, sakalları seyrekleşmiş, kaşlarının arasında ince bir çizgi belirmişti.
Ama gözleri…
Gözleri tam olarak hatırladığı gibiydi. Biraz yorgun, biraz dalgın; ama içine baktığında insanı bir daha bırakmayan türden.
Serin refleksle eğildi; sanki saklanabilirmiş gibi direksiyonun arkasına gizlenmeye çalıştı. Kırmızı arabanın içine sızan büfe ışığı, panik hâlini ele veriyordu.
“Saçmalama,” dedi bu kez daha sert bir sesle.
“On yıl oldu. Sadece bir büfe. Sadece bir adam. Ve sen artık o eski sen değilsin.”
Tam gaza basıp uzaklaşacaktı ki Kaan başını kaldırdı. Bakışı kırmızı arabaya çarptı ve orada kilitlendi. Sokakta o an hiçbir şey hareket etmiyordu; sanki tüm şehir nefesini tutmuştu.
Serin, göz göze geldiklerinden emindi. Kalbinin bir yanı “git” derken, başka bir yanı inatla “kal” diye fısıldıyordu.
Sabahın köründe, uykusuz gözlerle onu buraya getiren şey derin bir özlem değil miydi zaten?
“Kal,” kazandı.
Camı indirdiğinde soğuk hava yüzüne çarptı. Yağmur, ıslak toprak ve özlem kokusu sarmıştı havayı. Ciğerlerine kadar çekti, biraz rahatladı. Büfeye doğru her bakışında geçmişten sahneler canlanıyordu.
Bir kış akşamı, elleri üşümesin diye ona sıcak çayı uzatan Kaan…
Sınavdan çıktıkları gün, “Tost yesek mi?” diyerek buraya sığınışları…
Ve son kavgaları… Tam bu köşede, tam bu tabelanın altında.
“Bu şehir bana dar geliyor,” demişti Serin.
“Bana da ama…” demişti Kaan ve susmuştu. Devamı hiç gelmemişti.
Şimdi, yine buradaydılar.
Kaan, elindeki plastik bardağı tezgâha bıraktı ve gözlerini Serin'den ayırmadan yanına geldi. Kapıyı açarken,
“Sen…” dedi; sesi hem şaşkın hem çok tanıdıktı.
“…kırmızı bir arabayla tan ağarırken geleceksin, hiç aklıma gelmezdi.”
Serin'in dudak kenarı istemsizce yukarı kıvrıldı.
“On yıl sonra hâlâ kelime oyunlarına mı güveniyorsun?” dedi.
Sesinin titremediğine şaşırdı.
Aralarındaki mesafe bir adımdı. Ama o bir adım, on yılın tüm ağırlığını taşıyordu.
