-Uzun bir ara vermişsin.
Evet. En son kendime “bir ara devam ederim” dedim. O ara biraz uzadı.
-Ne kadar uzadı?
Hatırlamıyorum. Ama dur, dönüp eski yazılarıma baktım şimdi; en son geçen şubat ayında konuşmuşuz. Demek ki tam bir yıl geçmiş.
-Bu arada kendinle röportaj yapmayı özledin mi?
Özledim ama itiraf edeyim biraz da çekiniyorum; çünkü ben biraz değişmiş olabilirim.
-Değiştin mi?
Evet. Daha az aceleciyim. Eskisi kadar her şeye yetişmeye çalışmıyorum. Yaşadıklarımı sorgulardım artık olanlara mutlaka bir cevap aramıyorum. Bazı şeyleri çözmeye çalışmayı bıraktım. Hayatımdaki insanları da biraz azalttım; herkese yer açmak zorunda olmadığımı fark ettim. Hâlâ çok düşünüyorum ama her düşündüğümü ciddiye almıyorum. “Su akar yolunu bulur” anlayışıyla, olacağına bırakıyorum. Bu iyi bir gelişme mi, emin değilim.
-Sana iyi gelmiş gibi…
Bilemiyorum ama işe yaradı sayılır. Başıma her gelene cevap aramaya, her şeye anlam yükleme çabasına, kendimi sürekli açıklama hâline son verdim. Kendimle yüzleşmek için önce kendimden biraz uzaklaşmam gerekiyordu. Bu değişimi öyle görüyorum.
-Bu değişim yazılarına da yansıyor mu?
Yansıyor elbette. Kendimi yazarken daha net görüyorum. Yazı, kendimi en doğru biçimde ifade edebildiğim yer.
-Geçenlerde Susurluk’la ilgili bir kitap çalışmandan bahsetmiştin…
Doğru.
Susurluk’un bilinmeyen, göz ardı edilmiş, unutulmaya yüz tutmuş tarihî detaylarını ele alan, belgelerle, anlatılarla desteklenen, daha önce köşemde paylaştığım yazılarımı içeren bir kitap olacak. Biraz arşiv biraz hatırlama…
-Ne aşamada?
Dosya taslak halinde duruyor. Sürekli araştırıyorum. Bulduğum yeni tarihi bilgileri ekliyorum. Bir gün “tamam” dediğimde, o gün kitap hazır olacak. Ama benim için önemli olan, bir kitap çıkarmaktan çok geçmişin tozlu sayfalarında kalan bilgileri, yarım kalmış hikâyeleri, resmi kayıtlara girip de hiç bilmediğimiz olayları, anlatılan kadar anlatılmayanları gün yüzüne çıkarmak. Geçmişi anlamak, hatırlamak, sahip çıkmak…
-Kitabını merakla bekliyoruz.
Ben de…
-Son olarak, kendine bir mesajın var mı?
Var…
Başına gelenleri abartma. Ama sorunlarınla yüzleşmekten de kaçma. Hayat bir denge. Bu dengeyi koru. İkisi arasında bir yerde iyisin sen…
