Gelin 40 yıl kadar önceye gidelim.
Dondurmanın külahta, bozanın sokakta satıldığı
Sütün kapıya kadar, kar yağdımı çatıya kadar geldiği yıllar.
O yıllarda oyuncak TEMU'dan değil Kemal (Kaplaner) Amca'dan,
Kırtasiye süpermarketten değil Ahmet (Eroğlu) Amca'dan alınırdı.
Hacca falan giden bir yakın olursa belki, ses veya ışık çıkartan değişik bir oyuncak sahibi olabilirdiniz. Yoksa her çocukta aşağı yukarı aynı oyuncaklar vardı ve paylaşmak, birlikte oynamak bir tercih değil zorunluluktu! 10. Yıl Marşında söylediğimiz sınıfsız, imtiyazsız kaynaşmış bir toplum değildik belki ama o hayale şimdiki kadar uzak da değildik...
Oyuncağın az huzurun, güvenin ve geleceğe dair umudun fazla olduğu o yıllarda Susurluk'ta her çocuğun hayalini süsleyen bir oyuncak vardı.
İnci Tuhafiye'nin vitrinindeki tren!
Bütün çocuklar tuhafiyecide onların ilgisini çekecek hiç bir şey olmasa da “trenli dükkanı” bilirdi.
Büyük bir vitrinde kurulu rayların üstünde çok gerçekçi bir elektrikli tren maketi. Camın iç tarafında lokomotifin arkasına dizilen vagonlar, camın dış tarafında ise camın önüne dizilip trene bakan çcuklar.
Trenin çalıştığı falan yok bu arada öylece duruyor.
Ama rivayet muhtelif çalıştığını gördüğünü, çalışırken duman çıkardığını iddia eden çocuklar var.
Bu konu açıldığında ortamda son sözü söyleyen tabi ki ben olurum.
Orası halamların dükkanı istesem ben gidip oynarım bile!
...
Hadi ya oynatırlar mı?
Tabi ne sandınız!
Açıkçası tren çalışıyor muydu, çalışmıyor muydu bilmiyorum.
Ancak bir gece ben çok küçükken 4-5 yaşlarımda halamlara gittiğimiz bir akşam oturmasında gece orada kalmam konusunda yapılan ısrarlı davette en son o trenle oynamam dahi teklif edilmişti.
Kalmadım tabi eve gittim.
Bunları neden hatırlattım?
(Tuhafiyeci) Münir eniştemi kaybedeli 3 ay sonra 3 yıl bitecek...
Sahibe halam da ne yazık ki oldukça hasta, iyileşmesi için dua ediyoruz.
Geçen hafta da İnci Tuhafiye son müşterilerini uğurlayıp kapısını son kez kilitledi.
O rengarenk vitrin artık bomboş. Tren toplandı trenli dükkan kapandı.
Aslında insanlar sadece dünyadan göç etmiyor.
Dükkanlar kapanıp, simge mekanlar hayatımızdan çıkmıyor.
Çocukluğumuzun, gençliğimizin güzel hatıralarını bir bir kaybediyoruz.
Ama asıl üzücü olan o hatıraların yerine yenilerini koyamayacak olduğumuzu bilmemiz.
Münir enişteme rahmet, Sahibe halama acil şifalar diliyorum.
Trenli dükkanı hatırlayan nesile de selam olsun...
