Olmayana ar damarı çatlamış derler…
Ar damarı ne zaman çatlar biliyor musunuz diyor Fuzuli;
“Birinin gözyaşına sebep olduğu halde, sanki hiçbir şey yokmuş gibi davranmaya başladığında çatlar.”
Ben ve benim kuşağım mahalle kültürüyle büyüdük. Çocukluğumda hatta gençliğimde büyüklerimiz önce utanma duygusunun ne kadar önemli olduğunu, insan olmak için önce utanma duygusuna sahip olmak gerektiğini öğretirler, eğer bir yanlış yapmışsak uygun bir dille uyarırlardı…
Yani Hırsızlık cezası az ama itibar kaybı çok yüksek bir suçtu. Hırsızlık yapanla kimse konuşmaz; mahallede, okulda dışlanırdı…
Aç olan insan açım demeye utanırdı!
Hani derler ya;”Kol kırılır yen içinde kalır.” O söylemler çok gerilerde kaldı. Artık hiçbir şey gizli kalmıyor. Tok olan aç olduğunu bile bile arkadaşının gözü önünde aç mısın? Demeden yiyip içebiliyor. Nezaketen de olsa sormuyor…
700 den fazla öğrenci LGS sınavından tam puanla çıkarken bunun tesadüf olamayacağını bir haksızlık yapıldığını ve buna karşı çıkmak gerektiğini düşünmüyor, düşünmüyor çünkü böyle bir kültür yaşamamış…
Oysa “Kültür bir toplumda bütünleşmeyi sağlayan en önemli unsurdur. Değerler ise toplumsal ilişkinin devamını sağlayan tekrarlanmasıyla da gelenek ve göreneklere dönüşen kültür bileşenleridir…
Şu örneğe ne dersiniz?
Brezilya devlet başkanı Lula Da Silva fakir bir ailenin çocuğudur. Zar zor geçinmektedirler. Çoğu zaman aç kalırlar ama kimseye durumlarını söylemezler…
Lula geçenlerde bir markete girdi, herkese sandviç ikram etti. Orada bulunanlar sandviçleri yerken Lula’nın gözlerinden yaş akıyordu…
O günleri hatırladı; Fabrika da çalışıyordum. Arkadaşlarım evde hazırlanmış sandviçleri yerken bana da sorarlar, ben her zaman hayır aç değilim derdim. Gençliğim böyle geçti. Böylesine ulvi bir anlayışa sahip bir devlet başkanından zerre kadar kuşkulanır mısınız?
