Bir kitap okudum.
Bir çocuğun kalbine misafir oldum.
Onun gözünden hayata baktım.
Hanife Filiz Üstündağlı’nın ikinci kitabı “Asiye”, bir sessizlik hikâyesi…
2021 yılında çıkardığı ilk kitabı “Çocuk Kal” hakkında yazdığımda, kaleminin gücüne o zaman da değinmiştim.
Aradan geçen sürede gördüm ki kalemi daha da güçlenmiş, daha da derinleşmiş.
Çocuk kitapları çoğu zaman “küçükler için yazılmış metinler” gibi görülür.
Ama bu kitap öyle değil.
Okurken beni fazlasıyla etkiledi.
Duygulandım…
Hüzünlendim…
Çocuklarımın yaşadıklarını düşündüm.
Asiye, konuşamayan ama her şeyin farkındaolan küçük bir kız.
Anaokuluna başladığı günden itibaren onun sessiz dünyasına giriyoruz.
Yaşadığı zorlukları,
Maruz kaldığı zorbalıkları,
İçinde büyüyen duyguları,
Tüm bu yaşadıklarını yazdığı günlüğünden okuyoruz.
Hiç konuşamayan bir çocuğun dünyasında bu kadar çok şey duyacağımı tahmin etmezdim…
Evet, Asiye konuşamıyor…
Ama düşünüyor.
Hissediyor.
Hayal kuruyor.
“Hayallerine engel yok, koyarsan engeli sen koyarsın hayatına…” derken Asiye, aslında bizim duymayı unuttuğumuz gerçekleri söylüyor.
Kitabı okurken karakterlerin hayal ürünü olmadığını fark ediyorsunuz.
Onlar bizden…
Aynı ortamlarda karşılaştığımız,
Aynı sokaklarda yanından geçtiğimiz,
Her gün görüp selam verdiğimiz insanlar…
Hanife Filiz Üstündağlı’nın dediği gibi; “Olaylar bizimdir ama hikâyeler herkesin…”
Gerçekten de öyle…
Hikâyelerin bir yerinden mutlaka size dokunduğunu hissediyorsunuz.
Kitabın anlatımı kadar dikkat çeken bir diğer yönü de içindeki çizimler.
Bu resimler de bizzat Hanife Filiz Üstündağlı’ya ait…
Asiye, sadece çocuklar için değil…
Evladının dünyasına biraz daha yakından bakmak isteyen anne babalar için…
Sınıfındaki bir çocuğun sessizliğini fark etmek isteyen öğretmenler için…
Ve hâlâ hayal kurabilen tüm yetişkinler için…
Çocuk edebiyatına gönül veren Hanife kardeşimin, bu alanda kalıcı olma yolunda sağlam adımlar attığını görmekten mutluyum.
Yolu açık, okuru bol olsun…