Herkesin bir beklentisi, bir ihtiyacı, bir acelesi var. Telefonunuz susmuyor, yapılacaklar listesi hiç bitmiyor.
Başkalarının hayatında “olmazsa olmaz” olduğunu hissettikleriniz, kendi hayatınızda “olsa da olur” a dönüşüyor. Yorulduğunuzu fark etseniz de durmuyorsunuz. Çünkü durursanız, suçluluk hissi çalıyor kapınızı.
İçten içe bir boşluk hissi, sebepsiz sinir, hayata karşı isteksizlik ve bir noktadan sonra da, tükenmişlik başlıyor.
Peki, çevrenizdeki insanların mutluluğu için çabalarken, aynı çabayı kendiniz için de gösteriyor musunuz?
Bir gün, psikiyatristin muayenehanesine çok üzgün vaziyette birisi gelmiş ve ağlayarak anlatmaya başlamış ;
– Benim ekonomik durumum iyi. Ne maddi bir sıkıntım, ne de sağlık sorunum yok. Ancak başka bir sorunum var.
– Nedir o?
–Sürekli moralim bozuk. Şöyle gülmek, bazen kahkaha atmak, eğlenmek istiyorum ama, bir türlü neşelenemiyorum. İşte bunun için geldim size.
– İşin doğrusu bu olay, benim uzmanlık alanıma girmiyor. Ancak sana bir öneride bulunabilirim. Şu karşıya 10 gün önce bir sirk geldi. Bir de palyaço var. Ben gittim, çok güzeldi. Özellikle de palyaço harikaydı. O kadar çok eğlendim ki, gülmekten yerlere yattım. Sana da o sirke gitmeni, özellikle o palyaçoyu seyretmeni önerebilirim.
Bunun üzerine adamın suratı iyice asılmış ve adeta fısıltı halinde şöyle demiş;
– O palyaço var ya, o benim işte…
Belki de yapılması gereken şey, çok daha küçük ve basittir. Gerekli olan belki de, her gün kendimize ait minicik bir alan açmaktır. Sessizce içilen bir kahve, yarım saatlik bir yürüyüş, uzun zamandır ertelenen bir kitap, bazen de “hayır” deme cesareti…
Mutluluğu ertelenen bir randevuya dönüştürmeyin. Mutluluk çoğu zaman büyük değişimlerde değil, küçük sahiplenmelerde saklıdır.
Unutmayın ki, kendinizi önemsemek bencillik değildir. Aksine, içi dolu bir insan olmak, çevresine daha sahici bir iyilik sunar. Kendi ihtiyaçlarını duyan, sınırlarını bilen, ne istediğini fark eden biri, başkalarına da, daha sağlıklı bir sevgiyle yaklaşır.
Hayat akarken, başkalarının mutluluğu için çabalamak elbette kıymetli. Ama aynı hayat, biz de içindeyiz diye akıyor. Belki bugün kendimize şu soruyu sormanın tam zamanıdır:
Bugün kendim için ne yaptım?