Millete vekil olmak mı?
Milletsiz vekil olmak mı?
Bu konuda kritik nokta, ne yazık ki burada…
Yüksek geliriyle, "fiyakası-havası" ile yaşam boyu garantisi ile bir de iktidar-ı mülk olup bal tutan parmağı ile her tuttuğu dalları da altın olanları ile şu vekillik gerçekten güzel iş!
Ne iş?
Asil sürünürken, vekil de zirvelerde.
Asil umutsuz vak'a, vekil ise aile boyu ömürlük garantide.
Asil zorda, vekil afiyette!
Asil azil olmuş asillikten eyvah, asalet artık vekalette…
Çeyrek buçuk demokrasi oyunu ile tekçi rejimi ile asaleti elinden alınan millet, yazık ki nicedir son model "alacalı demokrasi" ile de “ebedi ölümcül asilliğe” mecbur ve de mahkum edilmekte.
Önündeki ilk seçimler de bu yüzden ve gerçekten çok kritik eşikte.
İktidarın Tekirdağ vekili, emeklinin 23 katı fazla olan 451 bin Tl vekillik maaşı alırken, bunun kendisine yetmediğini ilan edebilmekte.
Üstelik de mecliste hiçbir çalışması, önergesi, itirazı vs görülmemekte.
Milleti sürünürken, milletin vekili olup da buna ilişkin tek bir söz etmemişken, 451 bin lira aldığı bu “güzel vekillik işi”nden maaşının yetmediğini yüksek sesle söyleyebilmekte.
Eyvahlar olsun!
İşin özü şudur ki; özellikle de vekili olma öncesi ile sonrası arasındaki yaşam standartları ve çok yönlü olanakları bakımından, vekil olarak asil ile arasında ortaya çıkan muazzam uçuruma artık kesinlikle son verilmelidir.
Yani milletvekilliğinin kişisel ya da aile boyu üstelik ömür boyu bir ayrıcalıklı yaşam garantisi yolu olarak görülmesinin ve sürdürülmesinin önü mutlaka kapatılmalıdır.
Biraz da gönüllülüğe dayalı bir siyasal, toplumsal hizmet etme yolu olarak bilinmeli, anlaşılmalı ve bu yönde gereği yapılmalıdır.
Böyle olursa eğer, gerçekten millete vekillik, “milletten de kefillik” görür, saygınlık kazanır.
Ayrıca hem demokrasi hem sosyal hukuk devleti hem de millet, halk kazanır.
Yoksa bu iş, asilin sırtından tuzu kuruluğun ömür boyu garantisi olur.
Ve bu soru hep sorulur:
Millete “vekillik” mi?
Yoksa milletsiz “vekillik”mi?